กลับเบลเยียม: “โปรดติดตามตอนต่อไป”

ทุกฤดูย่อมมีวันสิ้นสุด ในบทที่ 14 ของ The Season of Breath (ฤดูแห่งลมหายใจ) Mr Schaka เล่าถึงการเดินทางกลับเบลเยียม ทั้งเช้าวันสุดท้ายในเมืองไทย การบอกลา และสายฝนแห่งลีแยฌ แต่คำสุดท้ายของหนังสือไม่ใช่ “จบบริบูรณ์” หากเป็น โปรดติดตามตอนต่อไป ต่อไปนี้คือสิ่งที่รอผู้อ่านอยู่ในหน้าท้าย ๆ โดยไม่เปิดเผยทั้งหมด

เปลือกหอยในกระเป๋า

เช้าวันสุดท้ายที่บ่อผุด ผู้เล่ากลับไปที่หมู่บ้านชาวประมง (Fisherman’s Village) ก่อนฟ้าสาง ชาวประมงชราอยู่ตรงนั้น บนเรือของเขา กับแหของเขา อย่างที่คงเป็นมาทุกเช้าตลอดหกสิบปี ผู้เล่าใช้มือบอกว่าตัวเองกำลังจะไป: เครื่องบิน ท้องฟ้า แดนไกล ชายชราแตะอกตัวเองสองครั้งแล้วชูนิ้วโป้ง เขาก็ทำแบบเดียวกัน “เครื่องยนต์เก่าสองเครื่องอวยพรให้กันเดินทางปลอดภัย” ชาวประมงยื่นเปลือกหอยสีขาวเล็ก ๆ ให้เขาหนึ่งชิ้น มันยังอยู่ในกระเป๋าของเขาจนทุกวันนี้

ม้านั่งใต้รูปพระแม่มารี

วันหยุดของ Chu ใกล้หมดลง และ Chu ไม่ใช่ผู้หญิงที่จะเพิ่มวันลงในใบสั่งยาเอาเอง กลับกรุงเทพฯ วันรุ่งขึ้นเธอสวมเสื้อกาวน์สีขาวอีกครั้ง ส่วนเขาก็กลับไปทำงานของตัวเอง คือนั่งรอบนม้านั่งตัวเดิมในล็อบบี้โรงพยาบาลเซนต์หลุยส์ ป้าที่ร้านกาแฟรินกาแฟให้เขาโดยไม่ต้องสั่ง และพวก รปภ. ก็ทักทายเขาราวกับเขาไม่เคยจากไปไหน

ไม่มีใครเห็นอะไร เหมือนเคย แต่เขารู้ว่านักเดินทางผิวคล้ำแดดคนนี้แบกอะไรไว้ข้างในบ้าง: วัดบนเนินเขาในอีสาน ทะเลสาบกับเรือที่ปลายสายเคเบิล คืนหนึ่งของการเล่นพูลกับเกมเรียงสี่ (Connect 4) มังกรตัวหนึ่ง และชาวประมงชราที่หายใจเหมือนเขา เขาเขียนว่า บางทีนั่นอาจเป็นเหตุผลที่คนอย่างเขาดูแข็งแรงดีนัก เพราะข้างในเต็มไปด้วยสิ่งที่มองไม่เห็น

ไม่เป็นไร กินข้าวกันเถอะ

ไม่กี่วันก่อนเขาจะเดินทาง ฝนหน้ามรสุมห่าหนึ่งไม่ยอมไปไหน มันตกอยู่สองวันสองคืน คลองเอ่อล้น เมืองถูกประกาศเป็นเขตภัยพิบัติ และข้อความจากเบลเยียมก็หลั่งไหลเข้ามานับสิบ จากระเบียงห้องที่สาทรซึ่งน้ำท่วมไม่ถึง เขาเห็นเพียงม่านสีขาวกับแอ่งน้ำบนพื้นกระเบื้อง ข้างล่าง ชีวิตยังดำเนินไป ไรเดอร์ส่งอาหารขี่สกู๊ตเตอร์ผ่านไปโดยมีน้ำท่วมถึงข้อเท้า และคนขายของปิ้งเสียบไม้ก็ยังปิ้งต่อไป เท้าแช่น้ำ ใบหน้ายิ้มแย้ม

คนไทยมีคำหนึ่งสำหรับเรื่องแบบนี้: ไม่เป็นไร หนังสืออธิบายว่ามันไม่ใช่ความเฉยเมย แต่เป็นวิธีไม่ให้เคราะห์ร้ายกินพื้นที่มากไปกว่าที่มันเอาไปแล้ว Chu ปิดทีวีแล้วถามคำถามนิรันดร์: กินข้าวกันไหม? ผู้เล่าคิดว่านั่นอาจเป็นความลับของประเทศนี้ และเป็นความลับของเขาเองอยู่บ้างเหมือนกัน

#TheSeasonOfBreath #Thailand #TravelStory #TrueStory #MrSchaka

สองคำในภาษาอีสาน

ที่สนามบิน Chu ตรวจพาสปอร์ตและตั๋วของเขาสองรอบ เหมือนตรวจใบสั่งยา เธอให้หน้ากากอนามัยไว้ใส่บนเครื่อง มะม่วงอบแห้งไปฝากพ่อแม่ของเขา และยาหม่องฝีมือพี่สาวเธอหนึ่งกระปุกไว้ทาหลัง เธอจดรายการไว้แล้วแน่นอน จากนั้นเธอวางฝ่ามือแนบอกเขาแล้วพูดประโยคหนึ่งเป็นภาษาอีสาน ประโยคเดียวกับที่เธอเคยพูดกับเขาในค่ำคืนหนึ่งบนทะเลสาบ คราวนี้เขาตอบเป็นภาษาของเธอ เขาแอบฝึกมาตอนกลางคืนผ่านโทรศัพท์ คำเหล่านั้นหมายความว่าอะไร หนังสือปล่อยให้คุณเดาเอาเอง

ก่อนถึงด่านตรวจหนังสือเดินทาง เธอดันหลังเขาเบา ๆ: “ไปได้แล้ว สามเดือนนะ ฉันนับอยู่”

กลับเบลเยียม ท่ามกลางสายฝน

ที่เบลเยียมฝนตก แน่ล่ะ ฝนเดือนตุลาคมแบบที่ลอยค้างอยู่กลางอากาศ พ่อของเขารออยู่ที่ซาเวนเตม (Zaventem) มองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้าเหมือนคนอื่น ๆ แต่ไม่ได้มองหาอะไร เพราะพ่อรู้ทุกอย่างอยู่แล้ว พ่อบอกว่าเขาดูสบายดี แล้วก็ยกกระเป๋าเดินทางไปที่รถ ผู้เล่าปล่อยให้พ่อทำ เพราะเขาได้เรียนรู้ที่จะยอมรับความช่วยเหลือมาแล้วที่โน่น ที่เชิงบันไดซึ่งมีนาคสองตัวเฝ้าอยู่

ที่อัลเลอร์ (Alleur) แม่ของเขาทำ boulets sauce lapin หรือมีตบอลราด “ซอสกระต่าย” ไว้รอ เหมือนทุกครั้งที่เขากลับบ้าน สำหรับผู้อ่านจากที่อื่น: ในนั้นไม่มีกระต่ายนะครับ รอบโต๊ะในครัว เขาเล่าทุกอย่างให้ฟัง ทีละรูป ทีละรูป แม่มองรูปของ Chu แล้วบอกว่าเธอดูจะดูแลเขาดีนะ “ก็มันเป็นงานของเธอ” เขาตอบ แม่แก้ให้ว่า นั่นไม่ใช่งานหรอก

หนังสือที่จบด้วย “โปรดติดตามตอนต่อไป”

บนตู้เย็น มีปฏิทินที่ติดไว้ด้วยแม่เหล็กรูปเฟรนช์ฟรายส์ ผู้เล่าวงวันหนึ่งด้วยสีแดง อีกสามเดือนข้างหน้า แล้วเริ่มขีดฆ่าวันทีละวัน หลังจากนับก้าวมานาน ตอนนี้เขานับวันแทน ง่ายกว่า เพราะมันมาถึงเองโดยไม่ต้องออกแรง

ผู้อ่านอาจคาดหวังตอนจบแบบโศกนาฏกรรมริมทะเล แต่ Mr Schaka ปฏิเสธ ด้วยอารมณ์ขันที่สอดแทรกอยู่ตลอดทั้งเล่ม: เขาหายใจได้ไม่ดีเท่าเมื่อปีก่อน แต่เขายังหายใจอยู่ และตราบใดที่ยังหายใจ เรื่องราวก็ยังดำเนินต่อไป Gabriel คงพูดว่ามันเหมือน Kaamelott ที่ควรจะจบไปแล้วแต่ก็มีภาคต่อ เรื่องนี้หยุดลงในครัวที่อัลเลอร์ เรื่องต่อไปจะเริ่มต้นบนม้านั่งตัวหนึ่งในกรุงเทพฯ